| Новае |
[May. 11th, 2011|07:01 am] |
* * *
Н.К.
Я бачыў цябе зьблізу,
Ты вельмі прыгожая такая...
Я б напэўна даваў візу
У тваю краіну губ, вачэй на спатканьне.
Увесь ва ўспамінах таго вечара
Калі давялося быць побач з табой.
Хачу гэтаксама толькі са сьвечамі,
Месяцам і бясконца датыкацца да цябе рукой.
Я кахаю цябе, як птушкі свой край
Пад час таяньня сьнягоў, вясны.
Я хацеў бы лунаць на вятрах,
Якія вядуць на твае ў пячэрах кастры.
Няхай гэта цягнецца доўга,
Я нават згодны на ўсё жыцьцё.
Буду піць ваду з твайго рога
İ кідацца ў салодкае забыцьцё... |
|
|
| Новае |
[May. 11th, 2011|06:57 am] |
* * *
Прашпэкт бесперапынна шуміць,
а Сьвіслач ціха цячэ.
Я знайшоў сабе месца
ў Купалаўскім сквэры
між гэтымі двюма істотамі.
Сяджу на лаўцы,
студзень ад мяне не хавае вачэй:
сьнег, зьледзянелая плітка,
холад не прапускаецца ботамі.
Чакаеш сустрэчу зь сябрам,
Сядзець засталося хвілін пятнаццаць,
і ў гэты момант разумееш
што жыцьцё гэта файная і цікавая рэч:
яно то не дае дыхаць тваім жабрам,
то дае больш танныя кошты на бэнзын
і ты дольш едзеш дзе хочаш
і можаш, як таксіст, руль часу ў руках мацаць.
Ўстаю, іду ў бок Кастрычніцкай,
дзіўлюся наколькі гэта цікавае месца,
здаўна ўжо цёмна,
празь вецьце дрэваў бачныя ліхтары,
міргаючыя рознымі колерамі шыльдачкі.
Ўзьнікае думка: можа стрэну самаго Купалу?
Заб’ю на сябра, пойдзем тады зь ім у барчык,
пагамонім пад віскі з колай
ды праваняемся там тытунёвым сморадам...
|
|
|
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif?v=92){kind=small}
bazyl_mialeszka's journal
